Geen categorie

De architectuur van verandering: tunnels graven en bruggen bouwen

tunnel

Zelf ben ik grote fan van innovatieve arbeidsorganisaties. Ze bieden namelijk een kader om meer te ondernemen en geven daardoor een gevoel van vrijheid. Hoe bizar is het dat sommige groepen van mensen dit als een echte bedreiging zien. Vrijheid, vertrouwen en openheid roepen blijkbaar een soort angst op die moeilijk te vatten is in één woord. Als ik spreek met de aanhangers van zo’n veranderingsproces en de tegenstanders, dan hoor ik een bepaalde zin steeds herhaald worden: “we moeten bruggen bouwen”. Dit intrigeert mij. Iedereen wil bruggen bouwen. Maar waarom worden er dan zoveel bruggen opgeblazen? Wie heeft er nog geen jonge dynamische veranderaar vermorzeld zien worden door een dino met lange tenen? Ken je die workshop waar alle partijen aanwezig zijn en op hun rimpelende voorhoofden te lezen valt: “het is toch al een uitgemaakte zaak en ik zit hier voor de show…”?

Als ik al die veranderingstrajecten in organisaties op een rij zet, dan zien we bij de succesvolle een bepaald fenomeen. Er worden niet alleen bruggen gebouwd, maar vooral tunnels gegraven. Stel je voor dat een organisatie een groot eiland is waar verschillende natuurfenomenen het landschap kenmerken. Je hebt gebieden die lijken op de woestijn waar de hitte je om de oren slaat en je elk moment vlam kunt vatten (cfr. tegenstrijdige belangen moeten samenwerken). Je hebt ook gebieden die er heel fraai uitzien met prachtige tuinen en veel vertier (cfr. de HRM of communicatieafdeling 🙂

Als je een brug bouwt in het woestijngebied om te verbinden met de Oase, dan is dit niet zonder risico. De brug kan genegeerd worden omdat een brug ongekend is in de woestijn en uiteindelijk verdorren van de hitte. Bij moeilijke verandertrajecten is dit ook het geval. De uitdagingen zitten zo diep dat een brug bouwen tussen de betrokkenen misschien niet de gepaste architectuur is om tot iets te komen. Tunnels daarentegen zijn in die situatie magie. Ze vormen een ondergronds netwerk dat regelmatig een uitgang biedt naar boven. Zielsverwanten gaan elkaar opzoeken vanuit een gezamenlijke passie of frustratie. Ze zoeken naar manieren om sneller een oplossing te vinden voor hun frustratie en gaan dromen vanuit hun passie naar beter. Hiervoor nemen ze de ondergrondse metro om snel resultaat te zien. De reizigers komen uit alle windstreken en ondergronds wordt minder een oordeel geveld over het anders zijn. En als de reis goed is verlopen, dan komen ze terug boven. Om hun avonturen te delen en anderen te inspireren om ook eens de ondergrondse lijn te nemen. Dit is de architectuur van verandering, waar de bovenwereld de onderwereld kruist. Ik hoor in de verte de vraag al komen: “Hoe graaf je tunnels in een organisatie?”.

  1. Zorg ervoor dat mensen informeel kunnen netwerken en geef hen daarin vertrouwen.

  2. Wees niet stroef in je ICT beleid en erken dat sociale media  de snelweg naar de tunnels zijn.

  3. Geef medewerkers voldoende ruimte om te experimenteren en vreemde oorden op te zoeken. Innoveren kan niet zonder experiment.

  4. Leren is werken. Talent is passie.

  5. Stap af van de eeuwige interne consensus cultuur en ga continu de confrontatie aan met je klanten en stakeholders om jezelf als organisatie in vraag te stellen.

  6. Maak een rugzak klaar voor iedereen met een set aan waarden, een kompas met visie en een missie om erop uit te trekken.

  7. Geef vertrouwen zodat de tunnelreizigers ook terug boven durven komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s