Geen categorie

De overheid als sympathieke held

persoonlijkheid

Onderzoek wees uit dat bijna 7 op 10 Vlamingen niet weten wat de overheid eigenlijk doet. We kennen de overheid niet omdat ze versnipperd is. Dit is een alarmerend cijfer, want dit wil ook zeggen dat jij als burger eigenlijk niet goed weet waar je belastingsgeld heen gaat.

Door een fijn toeval botste ik een aantal weken terug op een boek getiteld “Persoonlijkheid niet inbegrepen -waarom bedrijven hun authenticiteit kwijtraken” geschreven door een zekere Bhargava. Op verzoek van een aantal Twitter-vrienden vat ik graag de inhoud van dit boek even samen en bij wijze van geestelijk verzet pas ik het even toe op de overheid.

De gezichtloze onderneming

Gezichtloosheid werkt niet meer. Dat is zowat de basislijn van het boek. Waarom? Omdat de consument door heeft als er iets niet authentiek is. Je kent ze wel, die grote zielloze bedrijven die niet luisteren en nooit om feedback vragen. Een vraag stel je door een menu te doorlopen aan de telefoon. Een antwoord krijg je via een automatisch gegenereerde mail.De grootste uitdaging waar bedrijven de dag van vandaag voor staan is ontdekken hoe ze kunnen veranderen van een merk dat mensen consumeren tot een merk waar ze enthousiast over geraken.Om hierin te slagen moet je bedrijf persoonlijkheid hebben. Elk element binnen je onderneming kan bij je klant leiden tot opwinding of onverschilligheid. Persoonlijkheid is de unieke, authentieke ziel van jouw merk waar mensen over praten en waar ze gepassioneerd door kunnen raken.Persoonlijkheid doet ertoe.

Hoe is het nu mogelijk dat bedrijven hun persoonlijkheid verliezen? De auteur somt drie grote redenen op:

1.Gewoon zijn (en winstgevend)

2.Meer gericht zijn op beleid dan op logica

3.Werknemers monddood maken

Wacht!Even op de pauzeknop duwen! Laten we deze vragen alvast eens toepassen op de overhheid. Op de eerste vraag kunnen we al ‘ja’ antwoorden. De overheid is heel gewoon en krijgt naar goede gewoonte geld via de belastingen. Of de overheid winstgevend is, daar valt over te discussiëren. Want wat is winst bij de overheid? Is dat geldelijke winst of sociaal-maatschappelijke winst?

Meer gericht op beleid dan logica. Helaas wel. Dat zien we via de versnippering hoe uniforme logische processen toch opgedeeld worden per entiteit terwijl het via logisch verstand toch samen zou kunnen gebeuren. Als je bijvoorbeeld een federaal beleid uitwerkt rond het Nieuwe Werken, waarom kan dat dan moeilijk samen met het Vlaams beleid als het op een hoger niveau komt?

Werknemers monddood maken. Dat zien we ook bij de overheid opduiken. Denken we maar aan de spoorwegen waar de officieuze twitteraars van de dienstverlening hun identiteit verborgen houden om niet afgerekend te worden.

De auteur noemt dit hersenloos beleid wat synoniem is aan gezichtloze organisaties. Om dit te keren moet je als organisatie inpikken op een participatief beleid waar je in acht neemt dat het gesprek niet van één kan komen. Dat betekent  dat je de controle niet uit handen geeft, maar dat je die verdeelt.

De overheid speelt mee in een film

Als tip geeft het boek ons mee dat we moeten leren denken als een scenarioschrijver. Door verhalen te vertellen over je onderneming worden kleine gebeurtenissen grote gebeurtenissen en er worden allerlei conflicten geïntroduceerd om het verhaal spannender te maken. Dit is gebaseerd op wat men noemt de ‘A-lijn’. De A-lijn is de voortgang die je achtergrondverhaal moet hebben om een emotionele investering op te roepen. In zo’n verhaal zijn er 5 sleutelelementen:

  1. Personages

  2. Uitdaging

  3. Visie

  4. Conflict

  5. Triomf

Inspiratieloos om deze kruidenmix in een goed verhaal te stoppen? Geen nood, want de scripschrijver Blake Snyder ontdekte dat bijna elke Hollywoodfilm terug te brengen is tot één van deze 5 globale modellen:

  1. De gepassioneerde enthousiasteling

  2. De bevlogen uitvinder

  3. De slimme luisteraar

  4. De sympathieke held

  5. De kleine man tegen de grote jongens

Als ik mezelf zou moeten plaatsen in één van die 5 types, dan zou ik wel passen bij de gepassioneerde enthousiasteling 🙂 Maar het gaat hier niet over mij, maar over de overheid mét persoonlijkheid. Wat zou het niet zijn als de overheid een sympathieke held zou zijn? Dan zou de overheid bestaan uit toegewijde individuen die tegenslagen overwinen om de ideeën van burgers-klanten te verwezenlijken. De overheid zou dan bijvoorbeeld als missie kunnen hebben mensen trots te bieden zodat ze kracht winnen om innovatie en verandering mogelijk te maken. In het boek is een verhaal over de sympathieke held dat van Premal Shah die via kiva.org microkredieten verschaft aan ondernemers in derdewereldlanden.

De overheid als sympathieke held

In het boek krijg je een hele leidraad om via communicatie en marketing je bedrijf authentiek te maken. Er staat wel doorheen de tekst een belangrijke waarschuwing: je hebt een sterk product nodig en zonder inhoud zullen de tips niet werken. Voor de overheid moet er dus nog een bijkomende vraag opgelost worden: is ons sociaal-economisch bestel wel sterk genoeg om het verkocht te krijgen? Een hint wordt alvast gegeven in de blog van Fons Leroy (VDAB): “Kraakje”

In 2013 wil ik in elk geval meewerken aan een overheid waar iedereen trots op kan zijn. En bovenal trots op zichzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s