Blog

Een diploma verdienen

plusestenvous

Op 2 oktober zullen studenten betogen in Brussel tegen de besparingen in het hoger onderwijs en tegen een hoger inschrijvingsgeld. De studenten willen niet kiezen tussen democratisch en kwaliteitsonderwijs.

Een heel interessante discussie al mis ik iets wezenlijk in het debat. Getuigenissen van kansarmen die erin gelukt zijn hoger onderwijs af te ronden en nadien werk te vinden. Wat was doorslaggevend voor hun succes? Was het enkel het inschrijvingsgeld of is er meer of minder nodig?

Ik kan niet spreken voor alle kansarmen, maar wel een getuigenis doen. Zelf ben ik opgegroeid in een éénoudergezin dat leefde van een uitkering. Geen generatiearmoede, wel een hoop stommiteiten gepleegd door de ouders die dan op de blaren moesten zitten.

De eerste hindernis die ik moest overwinnen was door het middelbaar geraken. Achteraf bekeken was dat een grotere uitdaging dan het hoger onderwijs. In het middelbaar had ik veel meer te kampen met vooroordelen en ongelijkheid. Je bent in die periode ook volledig afhankelijk van je ouders gezien de jonge leeftijd.

Leerkrachten die denken dat intelligentie af te leiden is uit genetische afkomst en de kleding die je draagt. Kinderen met een kleine “d” in de naam waren per definitie toch een beetje leuker.

Ik herinner me het moment dat ik op 12 jarige leeftijd niet toegelaten werd aan een school omdat mijn ouders niet samen waren en omdat de thuissituatie toch maar verdacht was.

“We staan op onze reputatie en die willen we hoog houden, als je begrijpt wat ik bedoel.”  En de deur werd haastig dichtgesmeten.

Kinderen die geholpen werden door mama en papa om het huiswerk te maken. Ik werd geholpen door de bibliotheek: gratis, anoniem en het antwoord was wel ergens te vinden in een boek. Nadeel van deze methode is dat je als kansarm kind eigenlijk geïsoleerd geraakt. Je moet kiezen tussen achterstand bijwerken en hopen dat je ooit op gelijke hoogte komt of buiten gaan spelen met het gevaar nadien effectief buiten te moeten blijven. Doorzettingsvermogen en discipline helpen om punten te halen op voorwaarde dat je kunt leven met het feit dat je er op de één of andere manier niet bij hoort. De meeste kinderen in gelijkaardige situaties haakten massaal af na het tweede middelbaar, of vroeger. Ik herinner me nog levendig hoe de klas gehalveerd werd na dat jaar. Sommigen lieten tranen en anderen waren trots. “Toch verder geraakt dan mijn ouders…”, mompelde iemand.

En dan ben je eindelijk uit de hel van dat middelbaar. Het diploma op zak en diep ademhalen. De kostprijs van hoger onderwijs is in elk geval niet te dekken met enkel een studiebeurs. De noodzaak om te werken en te studeren tegelijk was meteen duidelijk. Doen of niet doen? Ik waagde het erop en beet op de tanden om toch nog een aantal jaren in een lawaaierig krot te leven. De manier waarop ik in het hoger onderwijs benaderd werd was in elk geval een pak aangenamer. Vooral aan de universiteit. Je start er met een groot aantal studenten en je bent een nummer. Velen zien dat als een nadeel, maar voor mij was dat ideaal. Doorheen het jaar werkte ik tijdens de avond en de nacht, tijdens de vakantie full-time. Geld kwam binnen, ik kon alle boeken kopen en had zelfs nog wat over om andere investeringen te doen. Het probleem was niet zozeer geld omdat dat redelijk eenvoudig te verdienen was. Toegegeven, je moet soms vreselijke jobs uitvoeren maar uiteindelijk is het tijdelijk en de rekeningen zijn betaald.

De lastigste noot om te kraken was tijd en rust vinden. Als je werkt en studeert tegelijk, dan slaap je niet veel. Koffie is je beste vriend en je bedenkt strategieën om efficiënt te studeren. Efficiënt studeren is kans-rekenen. Oudere studenten proberen te strikken om na te gaan wat er op het examen gevraagd wordt. Gokken dat sommige dingen wel en andere zaken niet gevraagd zullen worden. Een netwerkje oprichten waarbij in beurtrol notities gemaakt werden en je niet altijd naar de hoorcolleges moet gaan. En dan is het blokperiode. Thuis was het steeds chaos, miserie en lawaai. Nier echt ideaal om werkschuld bij te werken. Grote dank aan de jezuïeten waar je voor een zeer goedkope prijs een kamer kon huren om te studeren. Bereidwillige bejaarden die je daar af en toe verrijken met een Latijns adagium en blij zijn dat er jong volk over de vloer komt.

Nu, zoveel jaar later, waag ik me opnieuw aan een studie -en werkavontuur. Deze keer gaan we voor een studie in Londen met het oog op een MBA. Het inschrijvingsgeld is een veelvoud van wat ik ooit betaalde aan een Belgische universiteit en ik deed er meer dan een maand over om mijn dossier daar in orde te krijgen. Niet iedereen kan de opleiding volgen. Je wordt gescreend en je dossier passeert een “commission board” dat beslist of je al dan niet kan starten. Je kunt een lening aangaan om je studies te betalen of zelfs deelnemen aan een procedure om gratis de MBA te volgen. Die procedure om gratis deel te nemen is bikkelhard. Ik ben er zelfs niet aan begonnen en me beperkt tot een onderhandeling over het inschrijvingsgeld. Jawel, je kunt daar onderhandelen over het inschrijvingsgeld! Ik ben geraakt tot een reductie van 50%, maar ongetwijfeld was er nog meer uit te halen. Het systeem geeft je ook verschillende types van studeren. De goedkoopste manier om het diploma te halen is door volledig online de colleges en de examens te doen. De totale kostprijs komt dicht in de buurt van wat je aan onze universiteiten betaalt. De duurste manier is alle colleges fysiek bijwonen. Daar betaal je makkelijk 5 à 10 keer zoveel afhankelijk van de modules die je erbij neemt. Een tussenvorm, zoals ik ga doen, is een mix tussen online en offline. De prijs zit ook ergens in het midden.

Ik leer daaruit dat het verwerven van de kennis redelijk goedkoop te regelen valt, maar dat het aanbieden van infrastructuur en fysieke ondersteuning een kostprijs vraagt. Ongetwijfeld zul je via de duurste formule ook meer netwerk kunnen uitbouwen gezien je meer mensen fysiek ontmoet.

Ondanks dat aan de “Londense Business Schools” een elitair kantje hangt door de toelatingsprocedure, heb ik het gevoel dat hun manier van werken heel democratisch is. Een diploma halen is een engagement dat je moet volhouden tot het einde dus niets mis mee om van bij de start even te “challengen” en duidelijk te maken dat het niet iets vrijblijvend is. De democratie zit in de flexibiliteit waarbij je je levensomstandigheden kunt matchen met je studie en bovendien een menukaart krijgt van tarieven om het diploma te halen. Plus est en vous…

 

2 thoughts on “Een diploma verdienen”

  1. Kom toevallig op je blog terecht. Zeer interessante, doorleefde en niet-zelfmedelijdende visie. Een frisse, realistische kijk in tijden van polarisering rond zowat elk thema. Hou ons op de hoogte van de vorderingen rond je MBA ! Hartelijke groet, Greet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s