Blog

Vluggertjes op de werkvloer

Technologie helpt ons een handje om de dingen eenvoudiger te kunnen doen. Ook de arbeidsmarkt van de toekomst barst op dit vlak uit zijn voegen. Geen zware procedures meer om te kunnen werken, maar snelle matches op basis van talent of buikgevoel. De arbeidsmarkt begint zelfs te lijken op dating. Een breed pallet van vluggertjes tot duurzame relaties.

De vluggertjes

Steven Van Belleghem publiceerde onlangs zijn nieuwe boek: “When digital becomes human” en legt onze oerinstincten bloot. We willen alles hier en nu. Het moet snel gaan en het moet allemaal vanzelf gaan. Een pizza bestellen met één druk op een app, een betaling doen via een Facebook berichtje,… De mensheid is zo lui als een varken en wil tegelijk zoveel mogelijk autonomie over hoe de dingen moeten verlopen.

Accent heeft die oerinstincten goed begrepen en ontwikkelde de app “Swop“. Een app die veel weg heeft van de dating app “Tinder“. Met Tinder swipe je leuke meisjes en jongens naar rechts als je ze wil en naar links als je ze niet wil. Snel en efficiënt daten. Mensen als consumptieproduct. Met Swop doe je hetzelfde, maar dan voor het vinden van een job. Geen gedoe met het opstellen van een cv of motivatiebrief. Je vindt een job leuk of niet en daarmee basta. Daarna hangt er snel een blije medewerker van Accent aan de lijn om de match verder te maken.

Ik heb de Swop app een week getest en voelde me plots terug 20 jaar. Jobs consumeren, om het even wat. Ervaring opdoen en geld verdienen om het leven te starten. Tijdelijke contracten die elkaar opvolgden in een job-rollercoaster.

Vorige week kopte De Redactie dat 78% van de uitzendkrachten hoopt op een stabiele job, maar in realiteit zou slechts 35% een vast contract bekomen. Daarnaast zouden uitzendkrachten zo’n 22% minder verdienen dan hun collega’s met een contract van onbepaalde duur. Net zoals relatiezoekers via Tinder niet meteen voor de eeuwigheid de prins of prinses op het witte paard vinden, zijn de interimjobs ook vluchtig en soms een beetje goedkoop.

Downdaten versus updaten 

En zo komen we bij de fenomenen ‘downdaten’ en ‘updaten’. Met downdaten ga je uit met een man of vrouw die zogezegd ‘lager’ op de sociale ladder staat. Een rijke zakenvrouw die bijvoorbeeld een melkboer als partner heeft.  Een vrouw die zelf melkboer is en kiest voor een rijke zakenman is dan aan het ‘updaten’. Los van alle vooroordelen blijkt dat het down -of updaten meestal een vrije keuze is waarbij mensen gewoon kiezen voor wat hen echt gelukkig maakt. Dingen die niet meteen zichtbaar zijn voor de buitenwereld.

Hetzelfde geldt voor jobs. Een ingenieur die plots besluit om een jaar in een callcenter te werken om een meer flexibel leven te hebben en tot de ontdekking komt veel plezier te beleven aan menselijke contacten komt nog steeds een beetje vreemd over. Werken als lifestyle en niet als sleur of statussymbool is een trend waar we naartoe groeien. Vooral omdat we steeds langer zullen werken, zal werk gewoon leven worden. En dat houden we best zo leuk mogelijk. Ontdek hiervoor ons boek ‘Sssst…hier werkt men‘ om dit in de praktijk te brengen 🙂

De cupido’s die het mogelijk maken

Om snel jobs te kunnen vinden die matchen met je talent moeten er natuurlijk in de eerste plaats voldoende jobs zijn. De arbeidsmarkt is nog steeds een markt van vraag en aanbod. Dit zorgt voor heel wat lastige uitdagingen om de boel in evenwicht te houden. Wanneer bijvoorbeeld de regering-Michel besluit om bruggepensioneerden die in het buitenland vertoeven, terug te roepen en te verplichten een job te doen dan krijg je daar grijs haar van natuurlijk. Plots 177.000 oudere werkzoekenden extra (ref. artikel De Tijd).

Het oude arbeidsmarktdenken werkt niet meer. Het gaat niet over vraag en aanbod, maar over richting geven aan je leven en bijgevolg ook de samenleving. Er moet overgestapt worden naar cupido’s die het mogelijk maken. Mensen die talenten zien en een pijl durven afschieten om ze te doen vallen voor wat ze graag doen. Mensen die zelf een zaak uitbouwen met passie en goesting zodat dit opnieuw anderen aansteekt. Net zoals Luk Dewulf aangeeft in zijn boek ‘Help! Mijn batterijen lopen leeg‘ dat bijvoorbeeld burnout geen individueel probleem is, maar een relationeel probleem.

Waarom gingen 177.000 bruggepensioneerden naar het buitenland? Wat is hetgeen hen verbindt en wat geeft hen energie? Ervan uitgaan dat dit de mensen zijn die met hun luie gat ergens op een schommelstoel in een haciënda liggen, is misschien iets te voorbarig. Heel wat wetenschappelijk onderzoek laat uitschijnen dat mensen niet gemaakt zijn om niets te doen en daar zelfs heel slecht in zijn…

Een duurzame relatie

De drang naar zekerheid en stabiliteit is er natuurlijk ook. Hoe zit het met duurzame relaties in een context van 50% die scheidt? Relaties zijn een kwestie van vertrouwen en tolerantie. In een werkcontext zien we dit vertaald in contractuele overeenkomsten. Het bedrijfsleven voegt daar ook nog waarden aan toe. Waarden zijn op het eerste zicht abstract. Wat is dat openheid, respect, transparantie, vertrouwen,…? Je begrijpt het pas als je het ziet. De zaakvoerder die geen apart kantoor heeft, maar samenwerkt met alle medewerkers van het bedrijf. Een lid van een directieraad die mensen afblaft. Een medewerker die doorheen de gangen van een pakjesdienst spurt met een tijdsmeter die tikt. Voorbeelden spreken tot de verbeelding en illustreren waar ze voor staan. De relatie blijft als het matcht en stopt als de afstand te groot is. Met één veeg op je smartphone.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s