Blog, MBA

Toegevoegde waarde

Chronieken van een MBA student in Londen (3)

Only the one who descents into the underworld, rescues the beloved

Kierkegaard

Het was in 1987 dat Tom Wolfe zijn brutale bestseller ‘Bonfire of vanities’ op de wereld losliet. Sherman McCoy keek in de spiegel en zag ‘The Master of the Universe’. Hij was een succesvol makelaar in obligaties en zijn ego steeg naarmate de dollars op zijn bankrekening stegen. Maar diep vanbinnen was hij een miserabele kerel. Zijn minnares kroop achter het stuur van zijn Mercedes na een incident met een kleurling in de Bronx, en reed de man omver. Het begin van een verhaal dat de morele grenzen opzoekt van geld, politiek en de scherpe kanten van het leven. Het verhaal is fictief, maar bijna 20 jaar later lijkt het een compilatie van de rollercoaster waarop de financiële wereld de afgelopen tijd zat.

De Business School is voorzichtig als het gaat over Corporate Finance. Het is maar vanaf hoofdstuk 2 dat de formules om een gezonde cash flow te bekomen en financiële prospecties te doen ontluikt worden. Eerst moet je doorheen een moreel en ethisch bad. Enron, Siemens, Volkswagen, Parmalat en een heleboel andere bedrijven maakten zich schuldig aan verduistering en verdoezeling van informatie. De markt reageerde genadeloos en wiste miljoenen aandeelhouderswaarde van de kaart.

Als ik in Londen ben voor mijn MBA probeer ik een mix & match te maken van de thema’s die de revue passeren in de opleiding. En zo kwam ik bij David Brooks die door The School of Life uitgenodigd werd in de City Temple om te vertellen over zijn nieuwe boek ‘The road to character’. David Brooks is een columnist bij de New York Times en betrapte zichzelf op een aantal Sherman McCoy trekken. Hij ontdekte dat zijn faam en succesvolle carrière ook een morele leegte aantrok. Verwijzend naar Lonely Man of Faith van Soloveitchik, zijn er twee kanten aan een mens: Adam I en Adam II. Adam I is hetgeen mensen op hun CV zetten en reflecteert de dingen uit hun carrière en ambities. Adam II is hetgeen de mensen op uw begrafenis zullen zeggen. Adam II gaat over de kern van uw bestaan en de sereniteit die in elk van ons schuilt.

De (sociale) media hebben ons ontplofte ego nog meer in de verf gezet en gecultiveerd. Terwijl kleuters via Disney leren hoe ze zichzelf kunnen verwezenlijken en hoe fantastisch ze zijn, zenden jonge tieners zich continu uit via Facebook en andere sociale media. In 2007 werd er een bevraging gedaan bij jonge mensen om te achterhalen wat hun belangrijkste levensdoel is. 51% van de jongeren wil beroemd worden. Ze willen liever de assistent zijn van Justin Bieber dan de voorzitter van Harvard…

Het thema is natuurlijk zo oud als de straat. Het vergt wel enige moed om tegen de stroom in te gaan en durven ‘nee’ te zeggen tegen vervlakking. Na David Brooks belandde ik bij Sonia Delaunay (1885-1979) in Tate Modern. Een eigenwijze vrouw die in de mannenwereld van de kunst avant-garde mee op de kaart zette. Ze geloofde dat kunst een invloed kon hebben op de samenleving. Ze slaagde erin om via experimenten met kleur verbluffende alledaagse dingen te maken zoals stoffen, meubels, kleding en tapijten. Haar werkt leert ons dat elementaire zaken zoals kleur een taal kan creëren die oneindig veel combinaties en verhalen mogelijk maakt. Haar drijfveer was de niet te stoppen drang om zichzelf te ontplooien. Ze wou weg van wat ze zelf noemde het ‘beestenleven’ met enkel materiële vooruitzichten. In september 1904 nam ze haar biezen met de gevleugelde woorden:

I am going abroad this autumn to carry on working at art and developing my personality -that is, I’m hoping to dedicate this winter to thinking out some rules of life which will show me the path I should take for my personal, moral and intellectual development…

Sonia Delaunay, Tate Modern

Management en het beheren van geld is een kunst die gaat over welke waarde we hangen aan de inhoud van het leven. Het woord ‘added value’ die meermaals de revue passeert in vakken zoals marketing en financiën is een persoonlijke en morele kwestie die verder gaat dan de passiva -en activakolommen.

2 thoughts on “Toegevoegde waarde”

  1. Nog iemand die je even doet stilstaan bij het begrip meerwaarde: Rutger Bregman (www.rutgerbregman.nl) Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers. Of was het omgekeerd?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s