Pers

Een topfunctie bij de overheid? Nee, bedankt.

Dit artikel verscheen op 15/12/2015 in De Tijd en is rechtstreeks te lezen via volgende link.

Twee dagen later werd er een actuele vraag gesteld in de plenaire zitting van het Vlaams Parlement over het thema waarbij het artikel een eervolle vermelding kreeg:

Minister, ik ben het eens met wat u zegt inzake de flankerende maatregelen, bijvoorbeeld over de manier waarop het werk wordt georganiseerd. We kunnen op dat vlak inspanningen doen.

Ook meen ik dat bij de Vlaamse overheid een mentaliteitswijziging kan plaatsvinden. Het valt mij op dat een ambtenaar van de Vlaamse overheid die inmiddels bij de ‘dinobusters’ actief is, schrijft dat ze die topfunctie niet meer zou willen vanwege de behoudsgezindheid en de manier waarop de benoemingen voor de topfuncties verlopen. Ik denk dat het opiniestuk van mevrouw Elke Wambacq waard is om te worden gelezen. Het moet ons tot nadenken stemmen over de manier waarop wij werken.

Minister, ik wil nog even reageren op wat u zei over de biologische verschillen. Ik geloof daar niet zo heel erg sterk in. Ik denk niet dat ik biologisch geprogrammeerd ben om te stofzuigen, om pampers te verversen … ook al heb ik ervoor gekozen om dat in mijn eentje te doen. (Applaus)

Ik doe dat overigens met veel plezier. Ik geloof niet in die biologische verschillen met betrekking tot zorgtaken en topfuncties.

Lieve vrouwelijke collega’s, ik denk ook niet dat wij de facto efficiënter zijn. Ik denk wel dat ik evenveel recht heb op een topfunctie als een man, als ik over het nodige talent beschik. Ik zeg niet dat ik die functie beter ga uitoefenen, maar ik heb er wel evenveel recht op.”

 

Gisteren verscheen in De Standaard een opiniestuk van de Vlaamse diversiteitsambtenaar  Alona Lyubayeva met de alarmerende titel ‘Vrouwen aan de top, het gaat slechter dan ooit’.

Deze week staat ook het voortgangsrapport van het diversiteitsbeleid van de Vlaamse overheid op de agenda van het voorzitterscollege. Wat is er aan de hand met het beleid en moeten we echt in paniek schieten?

Als we naar de cijfers in het voortgangsrapport kijken, dan moeten we de titel van het opiniestuk een klein beetje nuanceren. In 2013 waren er 21,3% vrouwen in topfuncties en in 2014 scoren we 24,4%. Een lichte stijging dus, maar toch nog ver van de doelstelling van 33% waarnaar gestreefd wordt. Dit fenomeen zien we niet enkel bij de overheid, maar ook in het reguliere bedrijfsleven. En toch zijn er heel wat voorbeelden van vrouwen in topfuncties die met glans en wimpel organisaties succesvol leiden

Wat is er aan de hand? Eerst en vooral hoeven we als vrouw niet meteen de Kleenex boven te halen bij deze cijfers, want er is zelfs een positieve zijde aan het verhaal. Robert Miller, hoogleraar economie en strategie aan de Tepper School of Business, stelde vast dat eenmaal het glazen plafond doorbroken is vrouwen minstens even snel vooruit gaan dan de mannen in hun topfunctie. De vrouwen komen volgens het onderzoek echter niet zo ver omdat ze blijkbaar gemiddeld sneller met pensioen gaan of vaker van carrière wisselen. Het succes van de mannen zit dus in het feit dat ze gemiddeld langer op hun stoel blijven zitten en hardnekkiger een bepaalde lijn volgen. Mijn ondeugend brein leidt daaruit af dat mannen een beetje conservatiever zijn dan vrouwen en de grote baanbrekende vernieuwers elders te vinden zijn dan in de top.

Ongetwijfeld zullen er wel gevallen bekend zijn van genderdiscriminatie, maar in de Vlaamse overheid lijkt het me meer een vorm van behoudsgezindheid die op de één of andere manier de kop blijft opsteken. Een topmanager moet per definitie ervaring hebben ergens op een kabinet of de politiek en al een poosje meedraaien in de wereld van de overheid. Meer dan 70% van de topbenoemingen zijn zuiver politiek in te kleuren en dan vernauw je natuurlijk de opties om uit te kiezen. Dan mag je nog zoveel evenementen en campagnes doen, op het einde van de rit blijft deze ongeschreven regel toch gelden.

De geschiedenis leert ons echter dat het vasthouden aan oude gewoontes geen goed plan is om je klaar te maken voor de toekomst. Sinds 2014 is de trend van ‘The Human era’ in opmars. Deze trend dwingt  bedrijven en organisaties om terug een persoonlijkheid en een smoel te krijgen. De emotie moet terug komen en klanten willen warme contacten met inleving en empathie. Kijk naar een recente internationale commercial van General Electric en je ziet een jong meisje die vertelt over haar mama die baanbrekende technologieën ontwikkelt om een steentje bij te dragen tot een betere wereld. Innovatie die gestuurd wordt door de emotie om zorg te dragen voor je kinderen en deze planeet. Geëngageerde vrouwen liggen daar wakker van. Het internet en nieuwe technologie maakt het mogelijk dat iedereen een beetje kapitein wordt, ook en vooral vrouwen. Het vrouwelijk ondernemershap is in opmars omdat het gewoon handiger is om een droom na te jagen via een eigen organisatie, dan in te passen in een dinosaurusstructuur waar alles te traag gaat. Waarom wachten tot het moment dat je eens een kans krijgt als je zelf kansen kunt grijpen?

Naast het feit dat er een opmars is van vrouwen die ondernemen, blijven ze ook enorm bescheiden. Ze zoeken minder de schijnwerpers op en werken gewoon door. Geef elke vrouw met ambitie een vleugje PR gesteund door een eerlijk en transparant beleid en ik vrees dat heel wat mannen schaakmat gezet worden.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s