Blog, Levenslessen van de pa

Leer uw plan trekken door creatief te zijn

albert-einstein-quotes-technology

-Levenslessen van pa Wambacq-

Als ze u ergens neerzetten op de wereld, dan moet ge uw plan kunnen trekken. Ge zou beter exacte wetenschappen studeren. Daarmee kunt ge alles. Ge kunt in de brousse rondlopen en vergaan, maar met wetenschap kunt ge uw eigen shampoo maken. Ge moet overal kunnen overleven, Elke.

Chemie. De wetenschap die van stenen goud kan maken. Uitzuiveren, omzetten, transformeren. Mijn pa was content toen ik mij uiteindelijk in de Hogeschool had ingeschreven om biochemie te studeren. Eigenlijk wou ik criminologie of psychologie doen, maar daar kwam groot protest tegen. Exact leren redeneren en geen gezwets!

Overleven betekende voor mijn pa met zo weinig mogelijk middelen, zoveel mogelijk dingen maken en doen. Daarvoor moest je kennis hebben en tegelijk een flinke dosis creativiteit. De grootste lessen op dat vlak kwamen tijdens mijn prille jeugd, toen we nog in Moorsel woonden.

Het huis in Moorsel was een heel kleine boerderij met een grote tuin. Mijn pa had een reeks boeken aangeschaft om te ontdekken hoe hij zo goed mogelijk groenten en fruit kon telen in de tuin. Er werd een schema opgemaakt en de tuin werd logisch opgedeeld in zones om bepaalde soorten te gaan kweken. Onkruidverdelger werd gemaakt van een aftreksel van sigarettenpeuken en brandnetels. Het goedje stond maanden te trekken in een ton om dan in verdunde vorm tussen de planten te sproeien. Het was goedkoop en effectief. Ondertussen scharrelden de kiekens in het rond. De kiekens waren er voor de eieren, maar die hadden dat niet zo goed begrepen. Regelmatig ontsnapten de beesten uit hun omheinde tuinstuk, op avontuur naar de buur. De buur was een oudere dame die schapen had en net zoals ons een moestuin. Wanneer de rode kool de grootte had van een tennisbal, zagen de kiekens hun kans. Ze pikten het lekkere hart uit elke kool en kakelden van plezier. De buurvrouw kon er niet mee lachen. Helemaal haar oogst naar de knoppen. Tijd voor onderhandeling en bemiddeling.

“Mijn kiekens zijn ontsnapt en ik vind het heel spijtig dat uw kolen nu kapot zijn.” Ik zag mijn pa nadenken. Hij wou geen ruzie met de buur en tegelijk een oplossing bedenken. De buurvrouw keek triest naar haar moestuin.

“Ik heb een voorstel. Anders mag je al de  kiekens hebben. Dat maakt het verlies van de oogst goed en ze geven goed eieren.” Mijn pa observeerde het gezicht van de buurvrouw. Ze klaarde op en vond het een goed voorstel. De kiekens werden op haar hof gelaten.

Mijn pa glimlachte. Eenmaal binnen rolde hij zijn sigaret en moest luidop lachen.

“Die kiekens waren te dom om lood te plooien. Ge kon daar dus niets mee aanvangen hé! Te stom om een ei te leggen. Ben blij dat ze weg zijn. Hahahaha!”

De groenten en het fruit werden thuis steeds op grote schaal geoogst en het was eigenlijk te veel om met twee personen van te eten. De volgende stap was de oogst bewaren door de groenten te steriliseren in potten. Een reusachtige kom werd op het vuur geplaatst en met een thermometer werd de temperatuur in het oog gehouden. De potten stonden in het water en de kom werd afgesloten met een degelijk deksel zodat de druk voldoende was om stoom te maken. Zelf eten maken was één van de eerste dingen die hij mij aanleerde. Er werd een stoel aan het fornuis geschoven omdat ik nog te klein was om eraan te kunnen werken.  Een ei bakken. Verloren wittebrood maken om oud brood terug lekker op te kunnen eten. Spaghettisaus leren maken. Mijn pa was beroemd omwille van zijn spaghettisaus. In mijn eerste levensjaren herinner ik mijn pa als cafébaas…

Het café had gekleurde tl-lampen, waardoor het soms per abuis voor hoerenkot werd gezien. Mijn pa moest dan altijd hartelijk lachen als er fout publiek binnen kwam. De keuze voor tl-lampen was eigenlijk puur economisch: dat verbruikte toen weinig en had tegelijk leuke kleurtjes om mee te experimenteren. Om het geluid in het café te optimaliseren, werden er schuimvormen voor appelsienen te verpakken, tegen de muur geplakt. De schuimvormen waren rechthoekig met daarin holle ronde vormen. De kleur was blinkend paars, waardoor het interieur iets futuristisch had. Bij gelegenheid zette mijn pa een vinylplaat op met walvisgeluiden waardoor de cafégangers even in de war waren. In de jaren ’70 en ’80 bestond dat, platen met walvisgeluiden. Het had naar het schijnt een positieve impact op ons brein. Achter de toog stond er een grote frituurketel gevuld met water waarin de spaghetti gekookt werd. Door de kracht van het toestel, kwam er altijd heel wat waterdamp vrij waardoor het leek alsof er een rookmachine achter de toog stond. Op de late uren van de nacht schoven cafégangers aan voor een spaghetti als afsluiter. De saus werd gemaakt met veel groenten en een royale portie kaas erbij.

Creatief zijn om uw plan te trekken. Dat is zowat hetgeen wat telkens opnieuw terugkwam. Overleven. Want ooit had hij geen dak boven zijn hoofd gehad en dan leer je dat. Tijdens zijn legerdienst begreep hij, dat als je braaf met de troepen het uitgestippelde parcours volgde van de gezagvoerder, je ook wel eens kanonnenvlees kon zijn. De pas afsnijden en een betere, snellere route verzinnen om terug op de basis aan te komen. Hij had het tijdens een oefening gedaan…

“Kom jongens! Wij zijn toch niet zot! Zie welk dwaas parcours wij moeten lopen! Als ge gewoon dwars door den bos loopt, dan zijn we terug op de basis in minder dan een half uur.  En als wij die route van diene kloefkapper volgen, dan zien ze ons lopen en zijn we hier drie uur ons kas aan het afdraaien. Dat is toch te zot..In den oorlog waren we al kapot geschoten. Kom, we zijn weg!”

De andere soldaten twijfelden, en een groot aantal volgden mijn pa die al een heel eind het bos ingelopen was. Mijn pa werd op het matje geroepen en de gezagvoerder was eerst kwaad, maar dan viel zijn frank. “Geen goesting om bij het leger te komen? Ge hebt er talent voor.” Mijn pa lachte de aanvoerder uit en bedankte voor het aanbod.

En dan pinten drinken en zeveren. Een mens is niet gemaakt om te werken. Een mens moet bezig zijn met de dingen die hij plezant vindt. Op mijn 6 jaar stond er een Sony MSX klaar. Een computer die ook een eigen magazine had en de droom van robotica en domotica waar maakte. Op de cover stonden metalen armen die aangestuurd werden door de machine. Het toestel startte op met de programmeertaal Basic. Ik wist dat dit de komende jaren mijn beste maatje ging worden. In het toetsenbord zat het moederbord en het ding had enkel een monitor nodig om ermee te starten. Simpel en krachtig.

“Dat is voor u! Leer dat maar. Computers zijn de toekomst, Elke. Eerst moet ge een vak leren. Een echt vak. Zoals arts ofzo. En dan moet ge nadenken over hoe ge de dingen simpel kunt doen, automatisch laten doen. Daarvoor dient een computer. Ook om het werk dat een mens niet graag doet, niet meer te moeten doen. Rapper en beter. En dan moet je nooit werken, want werken is voor de zotten. Bezie dat maar eens. Ge kunt er trouwens ook spelletjes op spelen als ge daarmee klaar zijt…”

 

1 thought on “Leer uw plan trekken door creatief te zijn”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s