Blog, Levenslessen van de pa

Ge gaat nog veel met uw gezicht tegen de muur lopen

mylittle

-Levenslessen van pa Wambacq-

Het was een roze en een paarse met een ponypaleis. In een plastiek zakje zat er een set met borsteltjes om de manen te kammen. De My Little Pony’s waren nieuwkomers en mijn pa maakte zich zorgen. Hij moest gefaald hebben in zijn opvoeding, want zijn dochter had via via het verjaardagsgeld besteed aan roze. De kleur die meisjes indoctrineert om te stoppen met denken en kinderen te kweken. Plots stonden ze daar. Op een onbewaakt moment gekocht in Dreamland.

Was het uw vrije keuze om My Little Pony te kopen?”

Het kruisverhoor werd gestart. Ik wist dat dit ging komen. Hij had al andere mensen uitgebreid ondervraagd over de pony’s en mijn vriendinnetje had me gewaarschuwd.

Ja, het was mijn vrije keuze. Ik wil eens normaal zijn.  De kindjes in de klas verstaan mij niet als ik over Voltaire spreek en het programmeren in Basic. Ik loop daar maar alleen rond en ik krijg hoofdpijn als ik moet meepraten over Clouseau en al die meisjes die willen trouwen met Koen Wouters. De My Little Pony is de oplossing. Dan kan ik gewoon bij de groep zitten en valt het niet op. Ik zal dan zoals op tv een beetje vrolijk de pony’s laten rondhuppelen.

De pa kneep met zijn ogen en onderzocht of ik de waarheid sprak. Een diepe zucht volgde.

“Ge gaat nog veel met uw gezicht tegen de muur lopen, als ge u zo laat vangen! En gij denkt dat de pony’s u plotseling bij de groep gaan brengen. Maak uzelf toch niets wijs!

De pa had gelijk. Hij kende mij natuurlijk te goed om te weten dat ik geen echte My Little Pony fanaat was. Dat ik mij eigenlijk verveelde op school. Vroeg of laat ging uitkomen dat ik de pony’s ook oersaai vond. Dan kregen ze een ziekte en moesten ze naar de dierenarts. Zoals Barbie die ondertussen meer op Frankenstein leek na een acute aanval van de mazelen.

Hij ging in zijn zetel zitten en sloeg de krant open. Af en toe zag ik hem boven het papier gluren naar hoe ik  tussen de pony’s en een stapel boeken zat. De eeuwige tweestrijd om mee te lopen met de groep en een toneel opvoeren of gewoon aanvaarden dat het brein niet bij iedereen op dezelfde manier werkt.  De avond viel en omringde de stilte van het nadenken. De blik rustte op de titel van een boek van Maarten Toonder -“Een enkel opbeurend woord”.  De roze pony bleef lachen in haar paleis.

De leerschool om de verveling te durven aanvaarden. Een leerschool die gepaard ging met de grote angst dat het fout ging lopen. Zoals bij de moeder, die door haar druggebruik in gevaarlijke psychosen terecht was gekomen en het moeilijk  vond om vat te krijgen op het leven. Dat moest ten allen tijde vermeden worden bij de dochter. Ze moet kunnen omgaan met verveling en leren omgaan met het feit dat ze snel leert. Te snel leert. Te snel begrepen dat Sinterklaas niet bestaat en alle sprookjes dubbele bodems hebben.

De boeken werden ten huize Wambacq met grote hoeveelheden aangekocht. Veel werken over geschiedenis, filosofie en kunst. De klassieke radio werd afgewisseld met radio 1 zodat ook de klank van de ruimte gevuld werd met inhoud. Alhoewel, ook daar vervloekte pa regelmatig de vervlakking waarna de radio abrupt werd uitgezet. Hij bladerde dan in de grote collectie platen en koos iets om de stemming erin te brengen en de boel terug op niveau te zetten.

Het brein uitdagen en voorkomen dat we met ons gezicht tegen de muur lopen. “Ons” gezicht, want de pa leerde mee in de marge. Zelf nooit de middelbare school afgewerkt en blij dat dochter op goede koers was om niet dezelfde fout te maken.

Ge hebt twee keuzes in dit leven, Elke. Ofwel wordt ge kuisvrouw en dan stoppen we ermee en kunt ge met de Pony’s gaan spelen. In onwetendheid zult ge dan gelukkig zijn. Ofwel gaat ge het verschil maken. Om het verschil te kunnen maken moet ge vrij en onafhankelijk kunnen denken.  Vrij denken vergt zelfinzicht en zelfdiscipline. En dat hebt ge nu nog niet, waardoor ge dus nog veel met uw gezicht tegen de muur gaat lopen! Maar de keuze is aan u. Wat gaat ge doen? Kuisvrouw worden?

Het woord “kuisvrouw” werd al roepend uitgeproest. Het woord illustreerde dat vrouwen per definitie moeten kuisen, en daar had hij iets op tegen. Man en vrouw moeten kunnen doen wat ze willen en vooral waar ze goed in zijn. Het gevoel  iets te kunnen betekenen. Betekenis is iets wat je zelf invult.  Denk daar maar eens over na.  Zingeving zonder de fluisterende stem van een roze My Little Pony.

Dit is het vierde deel van de mini-reeks “levenslessen van pa Wambacq”. Lees de eerste blog via deze link.

 

1 thought on “Ge gaat nog veel met uw gezicht tegen de muur lopen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s