Blankenberge, Blog

Aangespoeld

December 2015

De Lunch Garden van Brugge ging binnen een uur sluiten. Het personeel was al druk in de weer om alles op te ruimen. Een oude man zat rustig zijn krant te lezen met een leeg bord waarvan de resten deden vermoeden dat de hespenrolletjes gesmaakt hadden. Het was eindejaar en voor de gelegenheid was er ook everzwijnstoofpot. Waarom niet…

Het was al een lange, vermoeiende dag geweest. De dame achter het fornuis gaf mij een royale portie.

Ik had de afgelopen weken in mijn auto geleefd. Gent verschillende malen vaarwel gezegd. De renovatie van de studio was bijna klaar. Eindelijk. Eten. Een bed. Rust.

Mevrouw, wenst u ook niet wat veenbessen? Appelmoes? En ja we hebben hier ook nog groentjes. Je mag het allemaal hebben. We gaan toch sluiten en anders is het voor de vuilbak.

Eten in de vuilbak. Daar kan ik niet goed tegen. Met een dienblad vol om drie legers te voeden plofte ik neer. Het geritsel van een krant. Gerammel in de keuken. Lichten die doofden in het winkelcentrum.

De Lunch Garden ligt net voor de Blankenbergse steenweg. Een weg die via een Japanse schrijn en een roze strandcabine op wieltjes laat weten dat Blankenberge niet ver meer is.  De geur van frieten en zeelucht.

Met een grote doos strompelde ik naar de kelder. Al mijn bezittingen pasten erin. Het leven op 50 vierkante meter kon beginnen. Grote meubels waren allemaal verkocht aan een vrolijke Afrikaan die mijn zoekertje op tweedehands.be had gezien. Met een schroevendraaier en een aanhangwagen had hij al zingend de grote ondingen verwijderd. Een fantastische verrassing voor zijn vrouw en kinderen! Daarna kwam een gescheiden vrouw die voor haar ex nog wat huisraad op de kop ging tikken.  De arme sukkel ging het niet meer redden zonder haar, en dit was het laatste offer. En dan ging ze profiteren van het leven. Ik hielp haar om de spullen in haar Mercedes B klasse te proppen. Ze vloekte op de millimeters die net teveel waren in het plat Aalsters. ‘Godverdomme oe is da toch meugelijk!’ We lachten.

En ik was verlost. Verlost van alle materiële brol die een blok aan het been waren. If you wish to travel far and fast, travel light.

Het was een essentiële vraag. Wat heeft een mens nodig om te leven? Een notitieboekje en een stylo om het plan uit te schrijven. Een dak boven het hoofd, eten en verwarming. Een computer, een telefoon. Een stopcontact. En een auto. De auto was heilig. De noodwoning op wielen. In de koffer zat de afgelopen maanden een overlevingspakket. Kleding voor een paar dagen, toilettas, dossiers om te werken, gerief voor de hond en twee laptops. Een beurtenkaart om te zwemmen en een douche te nemen. We werkten bijna dag en nacht om dan eindelijk aan te spoelen. De kust die perspectief geeft aan de horizon. Het water dat verbinding maakt met Engeland waar ik mijn MBA aan het afwerken was. De poort die het ritme opent van eb en vloed. Ademen. Met de rug naar het binnenland. Open.

Dit is een nieuwe blogreeks over het leven in Blankenberge. Telkens vanuit een ander perspectief. We leven er nu iets meer dan een jaar. Met grote liefde voor de zee en de eenvoud. Volgende weken komen er zeven verhalen:

  1. De bende van de zeemeeuw
  2. De hond die droomt van een leven in het frietkot
  3. Knotwilgen in het park
  4. Waar Elvis blijft bestaan
  5. Het Oosterstaketsel
  6. Belle Epoque
  7. Voorbij de pier

1 thought on “Aangespoeld”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s