Blog

Geen categorie

Effectief adverteren op sociale media

Coaching & communicatie

Regelmatig krijgen wij vragen van klanten om hun copywriting te verzorgen. Een website voorzien van boeiende teksten of een artikel schrijven voor een publicatie. De afgelopen jaren hebben we een ferme evolutie gezien bij de opmaak van online teksten. Je schrijft niet meer helemaal vanuit de buik, maar je denkt ook na over woorden en zinsconstructies die meer kansen hebben om blikvanger te zijn in het online oerwoud. Omdat deze klus steeds uitdagender wordt, trokken we afgelopen vrijdag naar Amsterdam voor een seminarie over adverteren op sociale media. Organisator was IMU, een sterke Nederlandse speler op vlak van SEO en online marketing. We gingen naar huis met bakken kennis en inspiratie om onze job nog beter te doen. Deze blog deelt met plezier een paar interessante inzichten.

4 vuistregels om effectief te adverteren op Facebook

Effectief adverteren op FacebookWie wil adverteren op Facebook of andere sociale media moet vooral een heel goed…

View original post 1.380 woorden meer

Geen categorie

Schenk jezelf een beetje disruptie

Coaching & communicatie

De zomer loopt op haar einde en de meeste bedrijven zitten al volop met hun hoofd in het najaar. Af en toe klinkt er een stemmetje over dingen die ze zeker in de toekomst moeten doen. Een website bouwen om het bedrijf sterker te profileren, de klanten trakteren op interessante artikels,  nieuwe projecten uitrollen… Bedrijven zijn zot van grip krijgen op de toekomst en tegelijk boezemt het angsten in. Wat als…we morgen onvoldoende klanten hebben? Wat als…we nieuwe technologische trends missen die cruciaal blijken te zijn? We horen veel doemscenario’s over hoe bedrijven via disruptie volledig van de kaart geveegd worden. Clayton Christensen beschrijft in zijn klassieker ‘The innovator’s Dilemma’  hoe via een slimme innovatie, een ganse industrie kan verdwijnen. Denk bijvoorbeeld aan de publieke telefooncel die je niet meer in het straatbeeld ziet door de komst van de GSM.  Maar wat is dat gekke disruptiebeest eigenlijk voor iets? De…

View original post 2.720 woorden meer

Blankenberge

De bende van de zeemeeuw

Het Oosterstaketsel lag er vredig bij. Het zeewater klotste tegen de steigers, maar onderaan was er gewoel. De voorzitter zat al klaar op de golfbreker. Hij was dik en trots. Hij had zijn reputatie te danken aan de ontdekking van de open containers van de Croky fabriek. Hij was nu een drukke zakenman die wekelijks naar Wallonië vloog om grote hoeveelheden chips te exporteren naar de kust. Hij had een speciale techniek ontwikkeld om eerst de chips voor te kauwen en dan in zijn grote bek over te brengen naar zijn hongerige volgers. Op woensdag bleef hij langer weg, maar kwam wel  telkens met een grotere buit terug. In de Waalse containers at hij dan zijn buik rond om vervolgens in Blankenberge alles over te geven.  Doorheen de jaren was zijn maag uitgezet waardoor zijn omzet mooi steeg. Hij boerde goed. In Het Laatste Nieuws verscheen ooit een artikel dat hij illegaal een minnares voedde in Oostende. Maar we  zijn hier nu in Blankenberge. Back to business.

‘Dames en heren, welkom op de algemene vergadering. Het klopt dat we één agendapunt hebben?’ Albatros Huxley bekeek het gedroogde zeewier met de agenda.

‘Jawel, voorzitter. Morgen is het terug zondag. We gaan dan de vuilniszakken aanvallen, maar er is onenigheid over de Angry Birds.’  De ondervoorzitter was een bruine zeemeeuw die afstammeling was van Coco Wright. Coco had, sinds het ontstaan van de groene vuilzakken, een manier ontdekt om schuin in de zak te pikken en dan snel achteruit te springen. Op die manier gingen de zakken makkelijker open. Sindsdien doet elke zeemeeuw aan de Belgische kust op die manier aan vuilnisprikken. Hij stierf echter een tragische dood toen hij een geïnfecteerde hamburger in de molenstraat had opgegeten. Moge zijn ziel rusten in vrede…

Wat is het probleem met de Angry Birds?‘ De voorzitter keek zijn volgers onderzoekend aan.

De zeemeeuwen gilden door elkaar.

Stilte!

Roger trappelde naar voor en schraapte zijn keel. ‘Mijnheer de voorzitter, de zwarte vogels pikken telkens de helft van onze buit in. Ze vragen nu om ook als eerste aan de vuilzak te mogen pikken. Maar waar gaat dat eindigen? Voor we het weten zullen ze met alles weg zijn!

De zeemeeuwen fladderden boven de pier en in de verte, boven de weststraat, zagen ze de zwarte vogels al cirkelen. Ze maakten zich nu al klaar om morgen toe te slaan.  Het was niet te verbazen dat de  vogels terrein wilden inwinnen. Sinds Sportland op de dijk een machine heeft waar de Angry Brids via grote grijpers ter wereld komen, is het hek van de dam. De mensenwezens hebben ze als mascotte omarmd. De ondervoorzitter had ontdekt dat de zwarte vogels blijkbaar over rare krachten beschikken. In Sportland zag hij er ooit eens één ontploffen en een gans staketsel opblazen.

We moeten de Angry Birds te vriend houden. Je weet niet tot wat die vogels in staat zijn…‘ De ondervoorzitter keek bang en wilde geen risico’s nemen.

En dan zelf verhongeren zeker?!‘ gilde Roger.

De voorzitter tuurde naar de horizon. Weer een dilemma. Tussen de mist in de verte zag hij een schim van een cruiseschip. Een pluim tufte uit de schoorsteen en het tuig maakte vaart naar Engeland.

Ik heb tijdens mijn zakenreizen gezien dat die cruiseschepen ook van die vogelmachines hebben. Op het dek eten oranje mensenwezens frieten. Misschien kunnen we de Angry Birds voorstellen om ook een deel op de cruiseschepen te gaan eten. Dan hebben wij meer ruimte hier en is iedereen content.‘ De voorzitter braakte nog een laatste prop Croky chips uit en krijste richting de binnenstad.

Kom alhier! Kom alhier!

De zwarte vogels zwermden naar de golfbreker onder het staketsel en waren één en al oor. De Angry Birds lachten breed en koersten naar het schip samen met een groep zeemeeuwen. Ze waren content. Weer wat terrein gewonnen. Vandaag samen smullen op het cruiseschip, morgen de vuilniszakken plunderen en overmorgen komt Albatros Huxley terug met zijn heerlijke chips. De rust keerde weer onder het Oosterstaketsel en het water klotste verder.

 

Dit is een korte zomerreeks met verhalen uit Blankenberge die doorheen de zomer van 2017 hier verschijnen.

     0.  Aangespoeld

  1. De bende van de zeemeeuw
  2. De hond die droomt van een leven in het frietkot
  3. Knotwilgen in het park
  4. Waar Elvis blijft bestaan
  5. Het Oosterstaketsel
  6. Belle Epoque
  7. Voorbij de pier
Blankenberge, Blog

Aangespoeld

December 2015

De Lunch Garden van Brugge ging binnen een uur sluiten. Het personeel was al druk in de weer om alles op te ruimen. Een oude man zat rustig zijn krant te lezen met een leeg bord waarvan de resten deden vermoeden dat de hespenrolletjes gesmaakt hadden. Het was eindejaar en voor de gelegenheid was er ook everzwijnstoofpot. Waarom niet…

Het was al een lange, vermoeiende dag geweest. De dame achter het fornuis gaf mij een royale portie.

Ik had de afgelopen weken in mijn auto geleefd. Gent verschillende malen vaarwel gezegd. De renovatie van de studio was bijna klaar. Eindelijk. Eten. Een bed. Rust.

Mevrouw, wenst u ook niet wat veenbessen? Appelmoes? En ja we hebben hier ook nog groentjes. Je mag het allemaal hebben. We gaan toch sluiten en anders is het voor de vuilbak.

Eten in de vuilbak. Daar kan ik niet goed tegen. Met een dienblad vol om drie legers te voeden plofte ik neer. Het geritsel van een krant. Gerammel in de keuken. Lichten die doofden in het winkelcentrum.

De Lunch Garden ligt net voor de Blankenbergse steenweg. Een weg die via een Japanse schrijn en een roze strandcabine op wieltjes laat weten dat Blankenberge niet ver meer is.  De geur van frieten en zeelucht.

Met een grote doos strompelde ik naar de kelder. Al mijn bezittingen pasten erin. Het leven op 50 vierkante meter kon beginnen. Grote meubels waren allemaal verkocht aan een vrolijke Afrikaan die mijn zoekertje op tweedehands.be had gezien. Met een schroevendraaier en een aanhangwagen had hij al zingend de grote ondingen verwijderd. Een fantastische verrassing voor zijn vrouw en kinderen! Daarna kwam een gescheiden vrouw die voor haar ex nog wat huisraad op de kop ging tikken.  De arme sukkel ging het niet meer redden zonder haar, en dit was het laatste offer. En dan ging ze profiteren van het leven. Ik hielp haar om de spullen in haar Mercedes B klasse te proppen. Ze vloekte op de millimeters die net teveel waren in het plat Aalsters. ‘Godverdomme oe is da toch meugelijk!’ We lachten.

En ik was verlost. Verlost van alle materiële brol die een blok aan het been waren. If you wish to travel far and fast, travel light.

Het was een essentiële vraag. Wat heeft een mens nodig om te leven? Een notitieboekje en een stylo om het plan uit te schrijven. Een dak boven het hoofd, eten en verwarming. Een computer, een telefoon. Een stopcontact. En een auto. De auto was heilig. De noodwoning op wielen. In de koffer zat de afgelopen maanden een overlevingspakket. Kleding voor een paar dagen, toilettas, dossiers om te werken, gerief voor de hond en twee laptops. Een beurtenkaart om te zwemmen en een douche te nemen. We werkten bijna dag en nacht om dan eindelijk aan te spoelen. De kust die perspectief geeft aan de horizon. Het water dat verbinding maakt met Engeland waar ik mijn MBA aan het afwerken was. De poort die het ritme opent van eb en vloed. Ademen. Met de rug naar het binnenland. Open.

Dit is een nieuwe blogreeks over het leven in Blankenberge. Telkens vanuit een ander perspectief. We leven er nu iets meer dan een jaar. Met grote liefde voor de zee en de eenvoud. Volgende weken komen er zeven verhalen:

  1. De bende van de zeemeeuw
  2. De hond die droomt van een leven in het frietkot
  3. Knotwilgen in het park
  4. Waar Elvis blijft bestaan
  5. Het Oosterstaketsel
  6. Belle Epoque
  7. Voorbij de pier
Geen categorie

De verschrikkelijke krijgsman

Ik werd in Humo geïnterviewd over de klokkenluiders in de overheid. Tijd om een pagina om te draaien en naar de toekomst te kijken.

Coaching & communicatie

Ik gaf mijn dienstwapen aan een collega. Uit voorzorg’. Het citaat komt van Steven De Smet, enfant terrible en hoofdcommissaris bij de Gentse politie. In De Morgen van 21/1/2017 staat een kwetsbaar interview over zijn werk bij de fikken en interne intriges bij het Gentse korps. Hoge bomen vangen veel wind. Bomen in een storm gaan wel eens tegen de grond. Je voelt in het interview het kruisverhoor van de journalist. Hij weet dat er meer is, maar Steven blijft sereen, defensief ook. Het is niet makkelijk om over het delicate verleden te praten. Toch is het evenmin een optie om als een geslagen hond in een kooi te blijven zitten. Het verhaal raakt ons. We zien en voelen gelijkenissen – maar zwijgen. Een verhaal dat nu, twee weken later, alsnog aangevuld wordt.

humoDe klokkenluiders

Het weekblad Humo zet deze week immers zijn tanden in een aantal…

View original post 1.174 woorden meer

Geen categorie

Het comité D kleurt buiten de lijntjes

Coaching & communicatie

Vandaag staat in De Standaard opnieuw een artikel over Comité D… Dat veiligheid en een performante overheid (politie- en veiligheidsdiensten) ons nauw aan het hart liggen, moeten we ongetwijfeld niet benadrukken.

schermafdruk-2017-02-03-09-16-11 Artikel De Standaard Online – 03/02/2016

In het interview wordt oa ook Elke Wambacq vanuit Dinobusters geïnterviewd – over haar visie hoe de veiligheidsdiensten dan wel georganiseerd moeten worden, als ze disruptief moeten zijn.

We schreven er al eerder blogs over (Comité D maakt zich op… en over ons grote respect voor de politie) en zijn bereid mee aan de kar te blijven trekken. Uiteraard moet het initiatief blijven komen vanuit de politiek en de politie zelf. Al is de weg nog lang voor we een “Counter Terrorist Unit” (CTU) hebben zoals in de “reeks 24”.

Ik hoop alvast dat ik me deze vraag  nooit meer moet stellen…

schermafdruk-2017-02-03-09-37-28

Samen sterk… Op naar een nieuw soort veiligheids- en…

View original post 1 woord meer

Blog

Waarom de overheid het slachtoffer niet hoort

24_wallpaper

De parlementaire onderzoekscommissie die de aanslagen van 22 maart onderzoekt is volop aan de gang. Op het VRT journaal zien we een emotionele Elisabeth Lasnier die haar dochter bijna verloor tijdens de terreuractie. Ze vraagt met enige kwaadheid aan de politici om van hun iPhone en computer te blijven en te luisteren. Er is een groot beklag dat de overheid de slachtoffers niet hoort. Ze zitten gevangen in een bureaucratisch labyrint en ondertussen lopen de rekeningen op.  Hoe komt het dat het zo moeilijk is om eens te luisteren naar iemand? Waarom zijn vertegenwoordigers van overheden doof?

De crime scene

Een dikke tien jaar geleden studeerde ik af als criminoloog. Een fantastische opleiding die je de kunst leert om misdrijven te bestrijden en te voorkomen. Een belangrijke vuistregel van het vak is, met een klare blik naar het plaats delict te leren kijken. Je ogen en oren open, mond toe en handen in de zakken. Kijken wat er allemaal aanwezig is en goed luisteren naar slachtoffers, getuigenissen. Maak oogcontact en dring door. En dan kan je doorvragen. Meer te weten komen en inzicht krijgen in wat er daar allemaal gebeurd is.

We krijgen de camerabeelden van de hoorcommissie. Vooraan is er een spreker, een slachtoffer. Achteraan zitten commissieleden in een theateropstelling. Naast elkaar, in rijen. De meesten zijn een beetje weggestopt. Achter een scherm of een andere persoon die net voor hem of haar zit. De spreker ziet dat. De spreker voelt, elke milliseconde, of er aandacht is of niet. We zijn biologisch zo geprogrammeerd om non-verbaal gedrag te scannen. Mensen zijn groepsdieren en uitsluiting is nog steeds de grootste straf die je aan iemand kunt geven. Verbannen worden, niet gehoord worden. Bij de chimpansees, waar wij op gelijken, is verbanning zelfs gelijk aan dood.

Ik bekijk de beelden van het VRT journaal meer dan tien keer opnieuw. Eerst gewoon. Ik zie de context van de zaal. En dan met de ogen toe. Ik hoor de stem waarin een lichte trilling zit van Elisabeth. In de achtergrond geroezemoes. Getik en lichte ruis. En dan kijk ik met enkel de aandacht voor het slachtoffer. Ik zie de kwaadheid en de teleurstelling. De zenuwen om daar vooraan te zitten. Je ziet dat aan het gelaat, de lichte transpiratie. De handen op de tafel die bewegen zoals ze voelt. Ik spoel terug en kijk nu enkel naar de toeschouwers. Sommigen luisteren en zitten op het punt van de stoel. Andere tikken op een laptop of maken notities op papier. Scheve blikken naar een telefoonscherm met half gestrekte arm. Vooraan op de eerste rij zie ik twee personen die iets tegen elkaar aan het zeggen zijn. Iedereen is bezig. Luisteren met geen of een half oor.

Het doet me denken aan een interview dat we onlangs deden met een pastoor. Hij had in zijn kerk de opstelling van de kerkstoelen helemaal veranderd. Voortaan moesten de mensen in een kring zitten in plaats van in rijen. Het resultaat was, dat de pastoor eerst klagers over de vloer kreeg. Iedereen kon iedereen zien en je zit zo dicht bij elkaar… Plotseling konden de kerkgangers zich niet meer verstoppen, maar werden ze sterk geconfronteerd met hun medemens en zichzelf. Na een paar weken kwamen de complimenten. Het was eigenlijk aangenamer op die manier en het zorgde voor meer verbinding en betrokkenheid.

De pijnlijke herinnering die we niet willen zien

We gaan redelijk spastisch om met slachtoffers. We weten niet hoe te reageren en ze blijven een herinnering aan iets wat iedereen eigenlijk zo snel mogelijk wil vergeten. Daders kunnen we straffen, wegstoppen. Een slachtoffer blijft zichtbaar met bijhorende littekens. De overheid sluit de ogen. Misschien zien we ze dan ook niet meer. Vergeten en vergaan. En ja, wiens verantwoordelijkheid is het feitelijk? Er zijn zoveel overheidsdiensten die een argument hebben om er niets mee te doen. Lekker ambigue regelgeving en bevoegdheden. We gaan samen naar een hoorzitting en we zitten allemaal op een rij achter onze computer. We zijn bezig, mijnheer. Ik ben een verslag aan het typen! Mijn baas belt mij voor een dringende vraag! Zou er al iets op het journaal zijn over wat we hier doen? Even opzoeken op de iPhone. Niemand iets gezien.

Iedereen heeft het gezien.

Als je klanten hebt en je komt buiten, dan staan de schijnwerpers op jou gericht. Smile, you are on stage! Overheden vergeten soms dat ze klanten hebben. Ze vergeten dat omdat ze weinig inspanningen moeten doen om geld binnen te halen en hun klanten tevreden te houden. En dan zie je soms, achter het loket, iemand in zijn neus peuteren. Vergeten dat die een publieke functie uitoefent.

Wat als…een hoorcommissie zoals Kroongetuigen was?

Ooit al eens naar het programma Kroongetuigen gekeken? Vanavond is er terug een aflevering op VTM. Het is een uniek programma omdat het erin slaagt om gruwelijke misdrijven op een zeer serene en correcte manier in beeld te brengen. Slachtoffers komen er aan het woord en krijgen ruim de tijd om hun gevoelens te tonen en een  visie te geven. Hulpverleners en politie krijgen er een professionele uitstraling en als kijker begrijp je hoe het onderzoek heeft plaatsgevonden. Iedereen komt aan het woord. Het is muisstil in de huiskamer. Ik luister en mijn GSM staat af.

Stel je voor dat zo’n format toegepast zou worden op de inrichting van een hoorcommissie. We gaan tewerk als een echte onderzoeksjournalist en criminoloog. We zitten niet in een theateropstelling, maar iedereen komt aan het woord in zijn eigen context. We zitten er allemaal met dezelfde bedoeling: inzicht krijgen en balsem smeren op de wonden die na het voorval zijn gemaakt. We houden het simpel. We denken systematisch. Stap voor stap naar een oplossing. En we prepareren ons voor de toekomst. In een veilige omgeving.

Theatervoorstelling

Ik begrijp Elisabeth. Vorig jaar werd ik ook uitgenodigd om te getuigen in een hoorcommissie. Ik was in de pers geweest over het spreekrecht van de ambtenaar. Dat had veel losgeweekt. Binnen de ambtenarij zijn er veel stille getuigen van wantoestanden, en plots kwam dat naar buiten. Verhaal na verhaal. Ik ben niet naar de hoorcommissie gegaan. Het voelde niet juist aan. Zo’n theatervoorstelling. Het is een soort virtuele rechtspraak. Iedereen doet zijn zegje en de dag erna komt er wat fuzz in de media om vervolgens terug naar de orde van de dag te gaan.

Benoemen dat de overheid toe is aan een volledige vernieuwing, ja zelfs een volledig nieuw model is onvoldoende expliciet. We zitten in een samenleving die telkens voor nieuwe uitdagingen staat terwijl ambtenaren als muizen rondlopen in een doolhof. Wie breekt een gat in de muur dat die eindelijk eens wat zonlicht krijgen? Wat moeten we doen? In sommige Amerikaanse series worden al leuke ideeën gegeven. Denk bijvoorbeeld aan het CTU met Jack Bauer in 24. Een netwerk dat paraat staat en opgeroepen kan worden als er zich feiten voordoen. Ze voelen zich betrokken en worden ook afgerekend als het niet goed loopt. Het gaat snel. 24 uur. De klok tikt. Binnen twee maand is de aanslag in Zaventem een jaar geleden. Ik hoor de trillende stem van de getuigenissen in de commissie. 8760 uur gepasseerd. Waar is dat Disruptief Comité?

Blog, Levenslessen van de pa

Vrijheid, gelijkheid, broederlijkheid. Denk daar maar eens over na…

vrijheid_gelijkheid_en_broederschap1-646x350

-Levenslessen van pa Wambacq-

Vrijheid

Het blauwe licht van de combi flikkerde in de duisternis. We zaten in een oude koeienstal en keken door de deurspleet. Pa fluisterde dat we stil moesten zijn. We moesten wachten tot ze weg waren. De huiszoeking was van korte duur. Een bezorgde zucht. We slopen naar de auto en reden voorzichtig naar huis. Pa keek regelmatig in het rond. De kust leek veilig. Opgejaagd wild en een zwaard van Damocles boven het hoofd. Ze hadden er al mee gedreigd mij af te pakken. Mij te plaatsen naar een pleeggezin. Maar dat ging niet gebeuren. Het instinct van de veteraan kwam boven. Overleven. Het raderwerk hierboven moest op volle toeren draaien. De warmte in het huis van Moorsel trok weg. De charme van de moestuin en het knutselen werd vervangen door angst. Ook bij ons was er een huiszoeking geweest. Brieven die opengescheurd waren en alles lag er een beetje rommelig bij. Vrienden bleken infiltranten te zijn. In de oorlog sta je alleen, mijn kind.

Gelijkheid

Aalst werd verlaten voor Gent. Gent was niet gelijk aan Aalst. In grote steden zijn de mazen van het net iets groter. De verhuis ging gepaard met een toekomst van meer dan twintig jaar kluizenaarschap. Om vrij te kunnen leven, moet je kalm blijven. Althans, in dit geval. Gelijkheid is opgaan in de massa en niet meer verschillend zijn. We hoeven niet verschillend te zijn. Dat stemt tot nadenken. Opgejaagd wild temt vanzelf; dood of levend. Geboren in de bourgeoisie, geleefd op de straat om dan uiteindelijk te schuilen in een hok. Gelijkheid gaat niet over rang of stand, maar de mate waarin je van de trap tuimelt en terug naar boven klimt. En soms ligt de keuze bij de tussenverdieping om zichzelf onzichtbaar te maken.

Eenvoud siert en een mens heeft feitelijk niet veel nodig om te leven.

Het huis vulde met boeken. De bibliotheek werd een wekelijkse uitstap en in een ruimte van twee meter bij vier hadden we een blik op de wereld. Het leven werd gereduceerd tot haar naakte kern. Ademen, boeken lezen en tussendoor een hoestbui. Eenvoud siert en een mens heeft feitelijk niet veel nodig om te leven. Een monoloog van het geschrift in de dagelijkse verbeelding.

Broederlijkheid

Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. De ruimte kreeg muziek. De stilte doorbreken. Af en toe kwam er eens een vriend langs. Eten en drinken werd op tafel gezet en de overpeinzingen van de kluizenaar kreeg een publiek. Soms doordachte redeneringen, soms diepe emoties die eruit moesten. Piano. Forte.

‘Wist je dat Robespierre feitelijk de uitvinder is van terreur? De man zag overal corruptie en verraad. Wie onvoldoende zijn best deed in de geest van de revolutie, moest onder het nationale scheermes.’

Pa had iets met de Verlichting en de Franse Revolutie. De pijn van niet gewaardeerd te worden en de strijd naar een rechtvaardige samenleving. Kunnen mensen die elkaar niet kennen elkaar als gelijke zien? Als ze dat kunnen, dan krijgen ze veiligheid er gratis bij. Een simpel gegeven.

‘De ondergang van de mensheid zal te danken zijn aan zijn domheid en gebrek aan logisch redeneervermogen!’ De pa had het door, nu de rest nog. Uit de platenbak werd een cd van Ministry gevist en op volume 10 daverde The Land of Rape and Honey het huis binnen. Wie het moest horen, had het gehoord.

Denk daar maar eens over na…

Het portret van Robespierre lag naast een asbak vol sigarettenpeuken. Op het hoofd van het schrikbewind lagen sporen van gemorste as. Er werd over nagedacht. Hoe eenvoudig het is om binnen, in het veilige salon alle waarden op een rij te zetten. En daarna stappen we buiten. Vloekend op god en de kleine dingen. Binnen zetten we de wereld op pauze. Buiten lopen we verloren. En daartussen zit een dunne lijn waarbij subtiel de actie wordt overgelaten aan de volgende generatie.

Vrijheid, gelijkheid, broederlijkheid. Denk daar maar eens over na.

Dit is het vijfde en laatste deel van de mini-reeks “levenslessen van pa Wambacq”. Lees de eerste blog via deze link.

Geen categorie

Het Disruptief Comité maakt zich klaar voor een Nieuwe Politie

Coaching & communicatie

Disruptief comite

Ongeveer twee maanden terug was het even stil in Gent. Na een indrukwekkende presentatie van Peter Hinssen (technologie ondernemer en auteur) en Steven Van Belleghem (professor marketing aan Vlerick Business School) op het congres Veilig 2020 moest minister van Veiligheid Jan Jambon even naar de woorden zoeken. Het werd duidelijk dat de huidige manier van werken niet afdoende zal zijn om op een slimme en ethisch verantwoorde manier aan misdaadbestrijding te doen.

Criminaliteit evolueert razend snel mee met de nieuwe technologieën en de overheid staat erbij en kijkt ernaar. De terreuraanslagen doen daarbij nog extra olie op het vuur. Om een veiligheidsgevoel te creëren grijpen we snel naar de klassieke formules om de publieke opinie te sussen. Meer militairen en politie kleurden het straatbeeld en in een begrijpelijke paniekreactie krijgen bepaalde bevolkingsgroepen een stigma. We zoeken oplossingen. We tasten in het duister.

Schermafbeelding 2016-07-26 om 16.05.34 Het boek ‘De Nieuwe…

View original post 457 woorden meer

Pers

Tijd voor Comité D (naast Comité P)

Coaching & communicatie

Op 30/6/2016 waren wij met Dinobusters aanwezig op het congres #Veilig2020 (www.veilig2020.be). De dag werd georganiseerd in de schoot van de provincie Oost-Vlaanderen, dankzij stuwende krachten Steven De Smet en het Socialmediaburo van Nadja De Smet. Naast commisaris-generaal Cathérine De Bolle en gastheer Jan Briers, waren de topsprekers Peter Hinssen, Steven Van Belleghem en … minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon

Meest verrassende wending van de avond kwam ongetwijfeld van de minister – toen die zijn pagina’s lange speech als handdoek in de ring gooide. Hinssen en Van Belleghem hadden immers net een ruim en warm pleidooi gehouden van out of the box denken – zonder box wel te verstaan – om de veiligheidsuitdagingen van morgen aan te kunnen. Daarbij moet de “Shit of yesterday” losgelaten worden – met blik vooruit

Elke schreef hierover een opiniestuk – dat vandaag in de Knack verscheen

Het artikel staat vandaag bij…

View original post 257 woorden meer